تماس با ما   صفحه اصلي   نقشه سایت   انگليسي   العربيه   اردو  
نسخه چاپي


14 آذر


ابراهيـم بن جـَرير

ابـراهيم بـن جـرير مـورخ دوران تـيمورى در هـنـد در قـرن 10 ق اســـت. از مهاجران ايرانى بوده و در سـلك ملازمان همايون‌شــاه، شـاه هند، قرار داشته و از احترام و مــنزلت برخوردار بوده اســت. شــهرت جرير به‌ســبب تنـها اثر تاريخى اوست. اين اثــر بــه چـنـد نـام شهــرت دارد: تــاريخ ابراهيمى، تاريخ همايونى، و تحفة التواريخ. ادامه...

بيدل دهلوى

ميرزا عبدالقادر دهلوى متخلص بــه بيدل (1054-1133ق) شــاعــر بــزرگ عــارف‌مــشـرب پارسى‌گــوى هنــدى است. انديشة عرفانى بيــدل آمـيخته‌اى از عــرفان ابن‌عربى و مــولوى، و نيز برخى از رگه‌هاى عرفان هـنــدى اســت. در انــديــشة او جـهــان آينه‌اى اسـت از بــازتــاب جلــوه‌هـاى خداونـد. از آثـار اوست: عرفات؛ طور معرفت؛ چهــار عـنصــر؛ رقـعات؛ نــكـات. ادامه...

هِلالى جُغتايى

مولانـا نورالدين هلالــى متــخلص به هلالى شاعر استرآبادى در اواخر عهــد تيمورى اســت. شــهــرت اصـلى او براى ســرودن غــزل اســت. البته از او قصايدى نيز برجا مانده كه بــرخى در مــدح عبيدالله خــان ازبــک و بـرخى در ستايش ائمۀ اطهار است. بــه فــرمــان عبــیــدالله خـان بــه قــتل رســید. از آثـار اوست: مثنوى ليلى و مجنون؛ ديوان هلالى. ادامه...