تماس با ما   صفحه اصلي   نقشه سایت   انگليسي   العربيه   اردو  
نسخه چاپي


7 آذر


ابن حِجّى

ابوالعباس شهاب‌الدين احـمــد بــن عـلاءالدين حجى (751-816 ق) مـحـدث، فـقيـه شافعى و مـورخ دمشـقى اسـت. ابن حجى بر اثر پشتكار بسيار در فقه و حـديث مـعروف شـد. به همـيـن سـبـب، در بـسـيارى از مدارس شافعى سرزمين‌هاى شام تدريس مى‌كـرد. از آثـار اوسـت: الدارس مـن اخـبـار الـمـدارس؛ ذيل تاريخ ابن كـثـير؛ مـعجم ادامه...

ضميـرى اصـفـهانى

، كمال‌الدين حـسين‌ بن محمد اصفهانی متخلص به ضميرى و ملقب به خسرو ثانى شاعـر فارسى‌گوى قــرن¬ 10 ق اسـت. از زمان شاه طـهماسب اول تا روزگـار شــاه عباس اول صفوى در خـدمت دربــار بود. از آثار اوست:: ناز و نياز؛ وامق و عــذرا؛ بـهار و خزان؛ جنة‌الاخيار؛ لــيلــى و مــجنون؛ اسـكندرنامه؛ صحـايـف اعـمال؛ اصداف لآل ادامه...

مير سيدعلى همدانى

مير سيد على بن سيد شهاب‌الدين حسن معروف به شاهِ همدان، اميركبير و على ثانــى (713/714-786) صوفــى نــويسـنده و شاعر و مبلغ نامدار همــدانـی است. نــويسـنـده‌اى پـر تــأليف بود کـه نگارش 170 كتاب و رسالۀ فارسـى و عربى را به او نسبت داده‌انـد. از آثار اوسـت: ذخيرة الــملوك؛ مــرآت-الــتائبـين. ادامه...