تماس با ما   صفحه اصلي   نقشه سایت   انگليسي   العربيه   اردو  
نسخه چاپي


7 آبان


اَبانِ بْنِ تَغْلِب

ابـوسعيد بن رُباح بَكرى جُرَيرى كِنْدى رَبعى كوفى مفسر، قـارى، مـحـدث، فـقـيـه، اديـب، لـغوى و نـحوى قرن‌های 1 و 2 ق است. يكى از سه نفرى بود كه توانـست تمام قرآن را نزد سليمان اعمش بـيـامــوزد. به روشــى خـاص قـرآن را قرائت مى‌كـرد كـه نـزد قـاريان معروف بـود. منسوب به اوست: الغريب؛ مـعـانـى الـقرآن؛ كتاب القرائات. ادامه...

امـيـر پــازوارى

امــير پازوارى مـتـخـلـص بـه كــل امـيـر شاعر مازندرانى اواخر عهد صفوى است. مضامين شعر او بيشتر عشق پاك و روستايى، پرهيزكارى، گشت‌و‌گذار در طبيعت، كشت و زرع، و مدح حضـرت عــلـى (ع) و ائمۀ اطهار اسـت. در اشـعــارش از آيـات قـرآن، احكام و احاديث، و سخنان عــارفـان بـسـيـار اسـتـفـاده كرده است. از اوســت: كـنــزالاســرار. ادامه...

ناصرالديـن منـشى

ناصرالدين عمـدةالملك بـن مـنتجـب‌الدين يـزدى مـعـروف بـه ناصر منشى نـويسنده و مورخ نامدار قرن 7 و 8 ق است. در جـوانـى، صاحب ديوان رسالت پادشاه خاتـون شد كه مقام بالايـى بــود. افـزون بر اشـتغال به امور ديوانى، به تأليف و تصـنيف نيز می‌پرداخت. از آثار اوسـت: سمط العلى للحضرة العليا؛ درّة الاخـبار و لمعة الانوار. ادامه...