تماس با ما   صفحه اصلي   نقشه سایت   انگليسي   العربيه   اردو  
نسخه چاپي


20 مهر


بابا فَرَجِ تبريزى

صـوفى و عارف قرن‌ 6 ق است. بابافرج را، به‌سبب حالت جذبه‌اى كـه بـر او غـالـب بـود و مـعـمولاً در گـلخن حمامى عزلـت مى‌گزيـد، از اوليـاى اخفيـا و شيخ واصل خوانده‌اند. بـابـافـرج خـــود را از اولــيــاى خاصـه مى‌دانـست و ديدار شيخ نجم‌الدين و ديگران را با ايـن شـرط پـذيرفت كه طـورى نـزد او رونــد كـه گويى در پـيشـگـاه خـداوند حـاضر مى‌شوند. ادامه...

حافظ شیرازی

شمس‌الدين محمد حافــظ شيــرازى معــروف بــه لسان‌ا‌لغيب، غـزل‌سـرای جاودانـه و جـادوگـر بزرگ شعر فارسی در قرن 8 ق می‌زیست. در علوم شرعى و ادبــى تـبــحـر داشــت. هـــم قرآن‌شـناس بـود و هم عالم بلاغت و مطلع از دقايق حكمت و حقايـق عرفــان. اشعارش مضــامينى زيبــا و كلماتى تراش‌خـورده و لطيـف و خـوش‌آهنــگ دارد. ادامه...

هُمام تبريزى

همام‌الــديــن عـلاء تـبـريــزى شــاعـر و عــارف و دولت‌مرد آذربايجانىِ قرون 7 و 8 ق اســت. پس از طى مدارج علمى به جاه و حشـمـتى رسـيد و دیرزمانى وزارت آذربايجان به او داده شــد و بــا حكــام سـلاطــيـن آن روزگار معاشرت داشت. همـام اهل تصوف نــيز بـود و زاويه‌اى در تبريز به نام خود داشت و در آنجا به ارشاد مردم مـشغول بود. از اوست: ديوان همام. ادامه...