تماس با ما   صفحه اصلي   نقشه سایت   انگليسي   العربيه   اردو  
نسخه چاپي


26 بهمن


ابوحمـزۀ بـغدادى

محـمد بـن ابراهيم بزاز شيـخ صوفى در قرن 3 ق اسـت. ابـوحمزه علم قرائت را نـيـز مـى دانست و در مجالس احـمـد بن حنبل شركت مى كرد. در ايـن جـلسـات، احـمـد از او دربــارة مــسـائــل گــونـاگون نظـرخــواهـی مى كرد. هـيچ اثر مكـتوبى از او در دسـت نـيست. مــنـسـوب بـه اوسـت: المنتمين مـن¬السياح و العباد و المتصوفين. ادامه...

مـيرعـلـى تبريزى

استاد ميرعلى تـبريـزى، ملقـب به قدوةالكتاب و ظهـيرالديـن و واضـع، بـزرگ‌ترين خوش‌نـويس و اديب ايرانى دوران امــیـر تـيـمور و پسرش، شاهرخ، تـبـريـزى و واضـع خـط نستعليق است. تبريزى شعر نيز مى‌سروده و حافـظ قــرآن هـم بــوده است. از آثــار اوسـت: خـوش‌نویسی يـك نـسـخه از خـمـســه‌ی نـظـامى و نسـخه‌ای از كليات سعدى. ادامه...

مجـدالدين بغـدادى

ابوسعيد شرف بن مؤيد بغدادى خوارزمى عارف و شاعر و نويسندۀ مشهور قرن 6 و آغاز قرن 7 ق است. در جوانی از مقربان سلطان تکش بود. اما به هدایت شيخ ابوسعيد تـجمل و مهترى را رها كرد و به خـدمـت شـيـخ نجم‌الدين كبرى درآمـد. از آثــار اوســت: رسالۀ چندنامه؛ تحفةالبرره؛ زبدة العوالى و حـلـية الامـالـى. ادامه...