تماس با ما   صفحه اصلي   نقشه سایت   انگليسي   العربيه   اردو  
مشاهير فرهنگي اسلام و ايران
نسخه چاپي

مشاهير فرهنگي اسلام و ايران


ابونصر منصوربن عراق رياضى‌دان و منجم نام‌دار و نقاش چيره‌دست ايرانى در قرن 4 و 5 ق اسـت. ابـونصـر در دربار علی بن مأمون و ابوالعباس مأمون خوارزمشاه منزلت فراوان داشت. از اوسـت: اصلاح كتاب منلاؤس فى الكـريات؛ رسـالـه فى براهين اعـمـال جـدول الـتـقويم؛ رساله فـى الـبرهان على عمل محمد بن صـبـاح؛ رسـالة كـريـة الـسـمـاء.
ابـوعبـدالله كمـال‌الـدين محـمـد بـن عبدالواحد سيواسى فـقـيـه و صـوفـى و عـالـم جامـع‌الاطراف حـنـفـى در قرن 8 ق است. در دانش‌هاى گوناگون چون منطق، علوم، تفسير، تصوف، هندسه، شعر و ادب، و احـتمالاً مـوسـيقى و طب و به‌خصوص فقه و كلام استاد بود. از اوست: الاصول المنيفة للامام ابى حنيفه؛ اقتداء الحنفيه بالشافعيه؛ عقيدة؛ فواتـح الافكار؛ الاجوبة المرضية.
اظـهـر تبريزى خوش‌نويس نام‌دار قرن‌ 9 ق است. شاگرد ميـرزا جــعـفـر تـبـريـزى معروف به بـايـسـنقرى بود و از او تعليم می‌گرفت. اظهر تا زمان مرگ بايسنقر در كتاب‌خانة او كار كرد و پس از مـرگ بـايـسنقر به كتابخانة پـســرش، علاءالـدولـه، رفـت و از حمايت او برخوردار شد. از آثار اوسـت: خـوش‌نـویـسی خسرو و شيـرين نظامى و كليات عماد فقيه.
ابـوالمـكارم محمـد بـن ابـى‌الحـسن صديقى بـکـری (930-994 ق) عـالـم و صــوفـى مصـرى اسـت. شرحى بر كـتاب ابوشجاع در فقه شافعى نـوشت و پـس از آن بـه تأليـف رسـائلـى در فـقـه و تـصـوف پرداخت. از آثـار اوست: اُرجوزة؛ الاقتصاد؛ معاهد الجمع؛ نصيحة الفقراء و هداية المريد الى الطريق الرشيد؛ ترجمان الاسرار.
ابومحمد فضل ابن شاذان نيشابورى متكلم، فقيه و مـحدث و شيـخ امامـيه در اواسـط قرن 3 ق است. بـه حـضـور چهار امام معـصوم (امـام رضـا تـا امــام عسـگـرى (ع)) رســید و احاديث فـراوانى از آن بزرگـواران روايـت كــرد. از آثار اوسـت: الاعـراض و الـجـواهـر؛ الـمسائل فى العالم و حـدوثـه؛ الـرد عـلى الـفلاسـفــة؛ الاسـكـافـى تـقـويـة‌الـجـسـم.
ابوالنجيب عبـدالــقـاهر بـن عبـدالله سهروردى مشهور به ضـياءالدين (490-563 ق) آموزه‌هاى ضياءالدين در فقه و اصول و سـخـنرانى‌هايـش سبـب شهرت و محبوبيت او مـيان خـاص و عام شد. فقيه، صوفى، محدث، و مورخ شافعى است. مدرسه و كاروان‌سرايى ساخت كه در آنجا مجالس وعظ بر پا می‌شد. از اوسـت: آداب‌الـمريـديـن؛ شــرح اسـماءالحسنى و غريب‌المصابيح.
ابوعبدالله محـمـد بـن عـيـسـى بـن احـمد، رياضى‌دان و منجم معروف کرمانی در قـرن 3 ق اسـت. مـورخـان و تذکره‌نویسـان او را از علـماى علم اعداد و از مهندسان دانسته‌اند. از آثار اوسـت: رساله فى المشكل من النسبة؛ تفسير المقالة العاشره من كتاب اقليدس؛ شرح مـقـالـة پنجم اصول اقلـيدس؛ شـرح مـقـالة دوم كتاب كُره و اسـتوانـة ارشـميدس.
محمد بن على تبـريـزى مـعـروف به شمس تبريزى صـوفى مـشـهـور قرن 7 ق و مرشدِ مـولانا جلال‌الدين رومــى اسـت. از نـوجوانى به كـسب عـلـم و دانـش پـرداخت و در رياضيات، نجوم، فلسفه، ادبيات عربى و پارسى، فقه، حديث، و تفسيـر سـرآمـد شد. ملاقات او با مولانا سبب دگرگونی حال مولانا شد و مولانا دیوان شمس را به نام او سرود. از اوست: مقالات شمس.
ابومحمد رُويم بغدادى عارف، فقيه و عالم اواخر قرن 3 و اوايل قرن 4 ق است. در علم تفـسير و تعبير قرآن مهارتي داشـت. در عـصر خـود از فـقـهـاي بـزرگ ظاهري بود و به طريق باطـن نيز قدم نهاد. و در هر دو طريقت به درجـة كـمال رسيد. دربارة كرامات او بسيار گفته‌اند. از او كتـابي بـاقي نمانده جز جملاتي كــه در فـقـر و غـنـاســت.
علاءالدين عـطاملـك‌ بـن بهـاءالـدين مـحمد جـويـنـى تـاریـخ‌نـگار برجسته و دولتمرد نام‌دار ايرانى در قرن¬ 7 ق است. عـطاملك در سفرهاى امير ارغـون بـه قَــراقــروم، پـايـتخت مغولستان، هـمـــراه وى بــود. در نگارش نثر مـرسل هـنر خود را در ساده‌نويسى نشان داده و نثر خود را با سجع‌هاى مناسـب آراستـه است. از اوست: تاريخ جهانگشای جوینی.
نتایج نمایش 1-10 (از 1110)
 |<  < 1 - 2 - 3 - 4 - 5 - 6 - 7 - 8 - 9 - 10  >  >|